وحشت از عشق که نه

ترس ما فاصله است

وحشت از غصه که نه

ترس ما خاتمه است

ترس بیهوده نداریم

صحبت از کشتن ناخواسته عاطفه هاست

کوله باری پر از هیچ که بر شانه ماست

گله از دست کسی نیست

مقصر دل دیوانه ماست

از تكرار ثانيه‌ها خسته‌ام.

از تكرار بيهوده نفس كشيدن.

از خيره ماندن به ساعتي كه شب و روز به چشمان باراني‌ام نيشخند مي‌زند.

من از اين سكوت هر روزه خسته‌ام. اين روزها كارم شده عادت كردن.

عادت كردن به ماندن دمادم.

عادت به بد بودن. عادت به دل‌سنگ شدن. چشمانم هم اين روزها گرفتار عادت شده‌اند. عادت به گريه كردن.

نمي‌دانم چرا همه راه‌ها انتهايش بن‌بست است.

من ديروز بار ديگر گم شدن يكي از آرزوهايم را در غبار زندگي ديدم.

تصميم دارم ديگر آرزو نكنم.

ديروز باز خط كشيدم روي واژه اميد.

من از زندگي بيزارم وقتي معنايش نمي‌دانم. وقتي بايد به بودن بي‌دليل عادت كنم.

نمي‌دانم چرا هميشه اين منم كه بازنده‌ام.

عمر اين آرزويم از همه كمتر بود. يك هفته زمان كمي است براي احساس شادي كردن.

كاش به اين آرزو دلخوش مي‌ماندم. چه احساس خوبيست در بي‌خبري به سر بردن.

پ.ن:فراموش نکن شایدسالهابعد بی تفاوت ازکنارهم بگذریم وبگوییم: آن غریبه چقدرشبیه خاطراتم بود....

پ.ن:عادت کرده ام به روزهایی که در غمهای دوستانم شریک باشم و از شادیهایشان دور بمانم.